Dag 17

Het zat vanmorgen in de planning om vroeg, 07.00 uur, te vertrekken uit het hotel om naar de Cu Chi tunnels te gaan, maar het liep even anders. Onze gids loopt gestrest op en neer; de bus heeft 10 minuten vertraging en later komt daar nog eens 15 minuten bij. Hij wilde nou net vroeg bij de tunnels zijn omdat er rond 10.00 uur meestal grote groepen Koreanen en Japanners aankomen. Het is immers ook nog zeker 2 uur rijden. Uiteindelijk redden we het nipt. De Koreanen en Japanners komen gelijk met ons aan en het is even rennen om ze voor te zijn. Toelichting: Chinezen, Koreanen en Japanners die dit soort reizen kunnen ondernemen zijn de rijken van hun land en gedragen zich alsof de hele wereld van hen is! Voor we er zijn moeten we nog even door het spitsverkeer van Saigon. Dat gaan we door de verlating nu meemaken anders waren we dat voor geweest. Op de drukste straat van Saigon, de Công Hòa is het inderdaad een drukte van jewelste. De bewoners van de buitenwijken staan hier moeiteloos 'n uur in de file om na 3 kilometer het centrum te bereiken. Toch bereiken we uiteindelijk de tunnels. Die zijn niet alleen een belevenis, maar geven ook een andere blik op een oorlog die wij eigenlijk hoofdzakelijk van de Amerikaanse kant kennen. Wij, de bezoekers, krijgen de kans om te ervaren hoe het is om onder de grond te zijn. De Vietcong streed niet alleen vanuit de tunnels, maar hele families leefden hier meer dan 17 jaar aaneen onder de grond. Ik en nog 2 anderen beleven de tunnels door er zo'n 250 meter doorheen te kruipen. Het is er donker benauwd, warm en vochtig en het is geen wonder dat er na de oorlog zeer velen waren met ernstige oog-, stress- en ademhalingsproblemen. Het bezoek is zeker de moeite waard geweest. Als we weer terug zijn in Saigon (nog steeds de populaire naam voor Ho Chi Min-stad) gaan we een broodje eten, Banh Mi, en daarna doorkruisen we nog eens het gedeelte waar we eerder ook al zijn geweest. Gisteren is mijn camera van een losse stoelzitting in de bus gevallen, precies op de zonnekap en die is aan diggelen. Da's niet fijn, maar het heeft er waarschijnlijk wel voor gezorgd dat de lens en de camera verder niet beschadigd zijn. Toevallig komen we vandaag een foto zaak tegen die ons de weg wijst naar  een foto-accessoire zaak ergens achteraf in een steegje waar wij het nooit gezocht of gevonden zouden hebben en die verkoopt een nieuwe voor ca. € 1,75. Koopje, want thuis kost-ie gewoon € 15,00. We gaan nog even een glaasje drinken, toen terug naar het hotel, opfrissen en vervolgens weer naar buiten voor het avondeten. Dit is ons laatste avondmaal in Vietnam. Morgenvroeg om 08.45 uur vetrekken we naar Cambodia. Vietnam was geweldig, we hebben verhalen te over en zo zal iedereen die er geweest is er wel over denken.