Dag 20

Bij jullie Sinterklaasintocht en ik zit hier zonder stem. Mooi verdeeld! De ellende van verkoudheid door de permanente temperatuurswisselingen vanwege de airco zijn me noodlottig geworden. Corry denkt er anders over.                                                                                                                                                                        Zo, alweer 'n ontbijtje en hop, we vetrekken weer naar de volgende plaats: Battambang. Door ons allen uitgesproken met de klemtoon op de cursief en vet gedrukte lettergreep, maar het moet als Battambang. Weer iets geleerd. We zijn in Phnom Penh al door diverse buitenlanders benaderd met de vraag waarom we daar in godsnaam heen gaan en volgens mij weten we vanavond het antwoord. Eerste werk bezoeken we onderweg een dorpje van zilversmeden. We zien een moeder en haar zoon (ca 25) koper en zilver in vorm kloppen en versieren. Natuurlijk is het de bedoeling dat je ook wat koopt in hun winkeltje, maar zoals van ons bekend doen we daar niet aan mee. We lopen nog even ’n stukje door en komen bij de volgende familie die met meer kinderen aan het  werk lijkt en een grotere winkel heeft. Ik zeg met opzet “lijkt”, want hoewel een van onze reisgenoten al snel “hoezo kinderarbeid” roept, zie ik het duidelijk anders. De kinderen krijgen lege conservenblikjes om zich te bekwamen in het gebruik van hamers en ponsen. Wij proberen thuis onze kinderen toch ook een bepaalde mate van handvaardigheid bij te brengen? Bij ons in het dorp geeft de gemeente daar zelfs extra subsidie voor! (Maak-project) Maar als je het wil zien als kinderarbeid vind ik het prima. Na dit bezoekje gaan we naar Kompong Chhnang alwaar we bij een westerse koffiezaak wat kunnen drinken en dan onze weg vervolgen naar wat de reisgids een vismarkt noemt. Ik denk dat deze markt zeker 150 x 200 m groot is en er worden veel meer artikelen dan alleen maar vis verhandeld. Kleding, schoeisel, groenten, fruit, allerlei soorten verpakte levensmiddelen (supermarkt-stijl), maar natuurlijk ook vis. Er ligt levende vis, dode vis, gedroogde vis, schoongemaakte vis, vissen staarten, lijven, koppen; wat je maar wil. Mooi is te zien dat hier eigenlijk niets wordt weggegooid. Alles, ook delen of ingewanden van vissen, afgevallen koppen en staarten, wordt verzameld en is waarschijnlijk nog te gebruiken voor een visbouillon. Alleen de schubben worden weggegooid. Overigens ligt hier ook veel vlees op de markt en ook daarvan wordt datgene wat wij slachtafval noemen keurig in plastic bakken of zakken gedaan omdat, naar ik vermoed, iemand daar nog wel iets mee kan. Na een half uurtje over de markt t hebben gelopen gaan we terug naar de bus, wederom en-route naar Battambang en nog 2 stops. Als 1e bezoeken we een pottenbakkers familie waarvan de (vermoedelijke) dochter ons laat zien hoe ze op heel ambachtelijke wijze in no-time een waterkruik creëert. Meer dan 15 minuutjes heeft ze niet nodig en dan is er alweer een prima kruik klaar. De rit wordt nog onderbroken voor een prijzige lunch en een tankstop omdat ook de bus dorstig is. We vervolgen onze weg en gaan naar de bamboe trein; een ritje met een lorrie wat wel leuk is om te doen. De lorries rijden op het enige spoor dat Cambodja rijk is en ook wordt gebruikt door reguliere treindiensten. Die rijden er overigens slechts 2 op dit enkele smalspoor, tussen Phnom Penh en de Thaise grens en dat 2x/dag. Blijkt een kwestie van tijdig de lorries van de rails halen en dat is grappig om te zien hoe dat gebeurt. We pikken daar ook de zonsondergang nog even mee, maar dat gaat zó snel, dat je nog geen tijd krijgt om je camera in te stellen. Tussen het moment dat de zon rood wordt en dat die onder de horizon gaat, zit hooguit 30 seconden! Aangekomen in Battambang krijgen we nog een verplichte rondleiding, die wat ons allen betreft ook schriftelijk afgedaan had kunnen worden. Wel zijn we langs een prima restaurantje gekomen waar we, nadat we hebben ingecheckt in het hotel, besluiten te gaan eten. We (6 personen) zijn het er over eens dat we zwaarder gestraft hadden kunnen worden. Het is nu bijna 22.30 uur en zo'n dagje bussen hakt er na een kleine 3 weken toch wel in dus besluiten we vanavond maar eens niet te lang wakker te blijven. Tot morgen.