Dag 22

Vanacht werd ik wakker door het geluid van druppels op mijn tent. Vreemd want het zou droog blijven. Al snel drong het tot me door dat het de terreinberegening van de camping was. Hmm.., die raakt dus ook de kampeerplaatsen, dat had ik niet verwacht. Vanmorgen is mijn tent nog nat maar dat droogt snel op. Mijn netjes gewassen en opgehangen kleding die gisteravond al bijna droog was is dat nu niet meer. Fietsbroek, shirt, sokken, alles is nat en in plaats van dat het zo weer mooi droog mee kan, moet alles in een plastic zak en kan ik het vanavond weer uithangen. )-:

Het beloofde een pittig dagje te worden. Ik moest vandaag immers de Apenijnen door. Ca 34K hoofdzakelijk omhoog met soms wel 9%. Het meest vervelende blijft het dalen. Ná de pas is dat prima, maar daarvoor is omlaag gaan alleen maar een teken dat je alle gedaalde meters dadelijk tóch weer omhoog moet. De pas ligt immers op 954m. Ik ben bijna blij als ik “gewoon” mag klimmen zonder weer omlaag te gaan. Onderweg wordt ik door een stuk of 10 wielrenners ingehaald die allemaal hun duim opsteken en “ciao” roepen, maar ik denk steeds “probeer het zelf maar eens op een zware fiets met bepakking!” net voor de top moet ik even stoppen en dan word ik ook nog ingehaald door 2 Nederlanders uit Herten (Roermond) die roepen dat het nog maar 2K is. Dat geeft moed want ik dacht dat het er nog 4 zouden zijn. Boven op de top maken we een foto voor elkaar, zoals dat hoort. Zij zijn licht bepakt en fietsen 120K per dag, ze moeten de 31e al weer terug naar Nederland.

Hier zijn de plaatsnamen al weer duidelijk anders dan 60K terug, ze klinken meer Romeins. Ponte Messa, Ponte Presale, Viamaggio en Citta di Castello, zouden zo uit Asterix en de Romeinen kunnen komen. Het landschap doet naar mijn mening ook romaans aan. Akkers al dan niet bebouwd, lichtglooiend en hier en daar een huis ertussen en veel bosstroken langs de wegen, is eigenlijk wel precies wat ik me voorstelde van dit gebied. Al met al is het niet zoveel anders dan enkele honderden kilometers terug, zelfs het gedrag van de Italiaan niet. Hij rijdt hier nog wat verder de straat op om te zien of die vrij is en zet de auto gewoon op het midden stil met de deuren wijd open als er iets of iemand moet worden in- of uitgeladen. De wereld is van het individu. Ook in Italië.

Plotseling ruik ik vandaag het vreemde luchtje weer en weet ik ook meteenwat het is. Ik rook het vóór Ravenna honderden kilometers lang en heel veel en nu weer. Basilicum. Dat groeit hier natuurlijk in het wild.

Omdat ik eerder dan gedacht de afstand naar de beoogde overnachtingslocatie van vandaag heb overbrugd, besluit ik er nog maar enkele kilometers aan vast te plakken. In Citta di Castello lijken ook 2 campings te zijn, dus door. Dat wordt een tegenvallertje. Aldaar blijkt de ene camping weer alleen maar voor campeerwagens te zijn en de andere ligt 4K buiten de route met een hele vervelende klim van 2,4K net voor je er bent. Ik vind dat ik genoeg geklommen heb voor vandaag en zoek dus een hotelletje. Ik zie dat Booking.com er €79 voor vraagt, maar omdat het nog maar 200m fietsen is ga ik zo langs. Hotel le Mura opent warm zijn armen voor me en voor slechts €45 krijg ik een 2-persoonskamer, mét ontbijt. Kan het nog luxer! Nee, ik heb inmiddels campings gehad die zonder onbijt, duurder waren dan dit hotel. Ik laat me maar eens verwennen.

Citta di Castello heeft een oude ommuurde binnenstad, waar ik mijn hart kan ophalen aan de sfeer. Alle huizen in de binnestad zijn onderling of aan de stadsmuur verbonden.

Voor de quiz nogmaals:  welke foto is wat??

Voor het avondeten heb ik nog maar eens een pizza gepakt met salsiccia.

72K, vertrek:  09.00 uur, aankomst:  15.10 uur.