Dag 8

Zoals gisteren al gezegd: enkele mindere dagen. Vandaag weer vroeg op (06.30 uur) en Corry nog wat eerder natuurlijk. 'T moet er wel redelijk uit blijven zien natuurlijk. We hadden weer 400 km voor de boeg. De avond en nacht zijn ruw verstoord. 1) er zat een joekel van een kakkerlak binnen en 2) ik kreeg plotseling de racek... Niks bij, wat 'n loperamide niet snel oplost. 😁

Vandaag is zo'n dag die we beter allemaal in bed hadden kunnen blijven. We zijn rond 08.00 uur naar de eerste tempel toegegaan, de Prachulamanee Pagoda. Een beroerde rit met een Songthaew, 'n stinkend diesel autootje waar je in de achterbak zit. Dat vond mijn maag verre van ideaal. Omdat het regende waren de tegels van de vloer van de pagoda spekglad. Één van onze reisgenoten had eerder deze week in de Helfire Pass al haar voet verzwikt en die is behoorlijk dik en blauw. Bij de eerste stap van het afdalen van de traptreden glijdt ze uit, verstuikt haar tenen van dezelfde voet en belandt op haar rug op de trap. Da's pijnlijk en even paniek. Gelukkig niet weer grote schade, maar het is wel lullig. Vervolgens gaan we terug met diezelfde stinkbak en toen was mijn maag er klaar mee. Ik ben maar met mijn hoofd buiten de bak gaan hangen en heb op die manier mijn ontbijt aan de bestrating toevertrouwd. Niet chick, maar 'n mens moet iets. Om 09.30 uur vertrekken we verder richting Phrae waar we gaan overnachten. Nog een stop bij de PTT. We rijden over een betonweg in aanleg. Voor de beton komt er een betonmolen auto, maar alle andere handelingen zijn handwerk. Van het verspreiden van de beton tot het egaliseren en het glad maken; handwerk. In de bus doen we ondertussen een geluidenquiz over in Thailand levende dieren. We bakken er niet veel van. Logisch er staan diverse dieren op het lijstje waar we nog nooit van hebben gehoord. We doen nog 'n stop voor koffie en ook daar gaat van alles mis. 2 koffie en donuts bestellen, 3 koffie krijgen en een leeg zakje (donuts) is blijkbaar gewoon en niemand snapt ook maar iets. Er zijn ten noorden van Bangkok geen mensen meer die ook maar één woord Engels spreken. Zelfs de simpele 1 koffie en 1 thee van Corry  en mij zaait verwarring en duurt 10 minuten voor 4 personeelsleden om gemaakt te krijgen. Triest. Vervolgens probeert Nuii, de Thaise gids, ons in de bus het Thaise alfabet bij te brengen. Mooi niet dus. Dat is gedoemd om te mislukken. We krijgen weer een prima lunch waar ik alleen maar wat rijst eet. Ik voel me prima, maar wil nu niet meteen mijn maag weer op stang jagen, dus houd ik het even simpel. Daarna gaan we met de fiets naar de tempelruïnes van Si Satchanalai. De verhuurder van de fietsen moet zich de p.. uit de broek lachen, dat hij zijn oud schroot voor dit soort zaken aan de man kan brengen. En het ergste is dat het uitreiken en afstellen van de fietsen meer tijd kost dan het fietsen van de ca. 500m die we er op rijden! Het zijn wel 3 mooie ruïnes van oude tempels, iets in de trant van Het Ankor Wat van vorig jaar. Ik zie zo langzamerhand liever zoiets dan de zoveelste moderne buddhistische  tempel. Na afloop rijden we nog 2 uur over een weg door de jungle naar Phrae. Wat een natuurpracht! Foto's maken zit er weer niet in helaas, daarvoor is de weg te slecht. In de bus verteld onze Nederlandse gids nog over het zorgsysteem in Thailand. Iemand vraagt daarop of er wel overal ziekenhuizen zijn. Ja die zijn er, maar je wil niet overal terechtkomen. Aangekomen in het hotel Huern Na Na, een schitterend maar basic hotel, besluiten enkelen te gaan zwemmen  en ja hoor. Kleinigheidjes komen in drieën; een van de andere vrouwelijke reisgenoten trapt door het waterrooster langs het zwembad en zit met een grote wiek in haar scheenbeen. Niet grappig natuurlijk, maar nu kon meteen dat ziekenhuis-verhaal getest worden. We hebben wel nog lekker gegeten, maar voor de komende dagen zijn we wel klaar met ongelukjes. Kom op; morgen kan bijna niet slechter worden. Toch.......??