Dag 14

Vandaag gaan we naar Pai, een stadje in het noord-westen van Thailand, iets meer naar de lokale bevolking toe. Onderweg was de eerste stop zoals gewoonlijk een koffie-stop. Koffie is prima, maar mijn thee wordt gemaakt van hete instant thee uit een thermoskan, aangevuld met koud water en een uitgeknepen citroen. Dat duurde zeker 4 minuten voordat ze dat klaar hadden. Tenminste, bijna. Aan het einde van de handelingen liet het vrouwtje achter de counter de citroen uit haar handen in mijn beker vallen en dus kon ze opnieuw beginnen. Dat schiet lekker op. Het is trouwens eindelijk droog. Voor het eerst in dagen. Na de stop rijden we door naar de Mok Fa watervallen. Aardig, maar niet meer dan dat, als je al 2 prachtige watervallen hebt gezien. Terug op de route naar Pai verteld de gids ons dat de weg naar Pai 762 bochten heeft. Voorwaar geen kleinigheid. Je wordt dol van het gedraai. De 2e stop, zo net voor de lunch is op een bijzondere plaats, de Pai Canyon. Wauw, wat mij betreft gaat de deur van de speeltuin weer wagenwijd open. De canyon is een door erosie uitgesleten stuk natuur, wat ietwat lastig te beschrijven is, maar vreselijk mooi. Als je er doorheen wil lopen, moet je over paadjes van amper 60 cm breed, op 30+ meter hoogte, of gleufjes van onderin 15 cm breed en op heuphoogte maar 60 cm breed. Hoogtevrees kun je hier niet gebruiken; 'n beetje handigheid zeker wel. Ik vind het ongelooflijk mooi en probeer in de beschikbare tijd zover mogelijk de canyon in te komen. Als ik om moet draaien wegens tijdgebrek zou ik nog zeker 15 minuten door kunnen lopen op wat ik nu zie, maar de ervaring heeft al geleerd dat er achter elke richel weer een heel nieuw pad ligt. Zoiets verlaat ik natuurlijk met pijn in het hart.😒 De lunch die we 10 minuten later krijgen vergoed veel.😊Hierna rijden we door naar ons onderkomen voor de nacht, de Baan Krating Pai Resort. Een basic lodge dat al snel ons hart heeft veroverd. Simpel, geen poespas en als we net binnen zijn worden we verwelkomt door het geluid van een gekko die zich ergens onder het dak lijkt op te houden. Het meeste binnen is van hout, het toilet is zo laag dat het wel een hurk-toilet lijkt, een beton-ciré vloer maar dan origineel, een oude buizen-TV, een povere douche, herrie van de buiten unit van de airco en een gammele koelkast, maar weer een kingsize bed, enz. Heerlijk simpel. Afgesproken wordt dat we om 18.30 uur met een busje naar het dorp gebracht worden, maar wij gaan niet zitten wachten en vertrekken te voet. Een wandeling van ca. 30 minuten. Pai blijkt een alleraardigst stadje en we vinden het veel meer charme hebben dan Chiang Mai; rustiger in verkeer, zeker niet stil, leukere winkels en een prima avondmarkt. Dat hoort erbij, want daar ga je eten. Na het prima diner vanzelfsprekend van Thaise kost, wandelen we rustig terug. Weer een mooie dag afgesloten, met nog volop op komst.